شماره ۶۰ - از دوست به دشمن نتوان کرد شکایت

از دوست به دشمن نتوان کرد شکایت
کز یار جفا بِه که ز اغیار حمایت ۱

ور مدّعی از جور تو فریاد برآورد
شکر است که ما از تو نداریم شکایت ۲

بی جرم بسی جور و عتاب از تو کشیدیم
وقت است که بر ما فکنی چشم عنایت ۳

ما را بِه ازین دار از آن رو که توان داشت
بیمار به تیمار و رعیّت به رعایت ۴

فارغ ز منی ورنه برت صورت احوال
صدبار بگفتم به صریح و به کنایت ۵

طفل ره عشقم تو مرا بنده خود خوان
تا پیرطریقت شوم و شاه ولایت ۶

پروانه جان سوزم و تو شمع دل افروز
روزی بکند سوز دلم در تو سرایت ۷

دانم که ندانی که ز شوق رخ خوبت
غم بر دل من تا به چه حدّ است و چه غایت ۸

در صورت خوبان نبود این همه معنی
در صورت یوسف نبود این همه آیت ۹

ای راهرو عشق! چنین گرم چه تازی
آهسته که این بادیه را نیست نهایت ۱۰

حالی که جلال از همه خلق نهان داشت
رنگ رخ و سیل مژه اش کرد حکایت ۱۱