شماره ۹۰ - برقی از حُسن تو پیدا شد و ناپیدا شد

برقی از حُسن تو پیدا شد و ناپیدا شد
دهر پرفتنه و ایّام پُر از غوغا شد ۱

چون بر آیینه فتاد از رخ و زلفت عکسی
یافت نوری که درو هر دو جهان پیدا شد ۲

عنبرین زلف مسلسل که فکندی بر ماه
کافری بود که فردوس برینش جا شد ۳

مردم دیده به دامن گهر از چشمم یافت
هندو از بهر گهر معتکف دریا شد ۴

آن چه بالاست که با موی تو هم قد آمد
وین چه موری ست که با قدّ تو هم بالا شد ۵

صبح با طلعت تو دعوی خوبی می کرد
لاجرم در نظر خلق جهان رسوا شد ۶

هر سحرگاه برافروخت چراغ ملکوت
تف آهم که برین آینه خضرا شد ۷

هم به دل دوستی نرگس خون ریز تو بود
ساغر چشمم ازین گونه که خون پالا شد ۸

بویی از نافه زلفت به چمن برد صبا
مشک ساگشت چمن، خاک عبیر آسا شد ۹

بر زبان نام لب لعل تو تا راند جلال
چه عجب نامش اگر طوطی شکر خا شد ۱۰