شماره ۱۱۲ - عاشقان اوّل قدم بر هر دو عالم می زنند

عاشقان اوّل قدم بر هر دو عالم می زنند
بعد از آن در کوی عشق از عاشقی دم می زنند ۱

جرعه نوشان بلا را شادمانی در غم است
شادمان آن دل که در وی سکه غم می زنند ۲

تا برآمد از گدایی نام ما در کوی دوست
کوس سلطانی ما در هر دو عالم می زنند ۳

از خیالات رخش تسکین همی یابد دلم
حوریان قدس آبی بر جهنّم می زنند ۴

خاکیان یعنی که خاک آلودگان کوی عشق
چار بالش بر نُهم ایوان اعظم می زنند ۵

عقل کل با عشق می گوید که بر من رحم کن
زورمندان پنجه با افتادگان کم می زنند ۶

شیخ در محراب و ما را سجده ابروی دوست
هر گروهی پشت و پیش قبله ای خم می زنند ۷

خیل مژگانم دو صف آراسته بر روی هم
ریزش خون می شود هر دم که بر هم می زنند ۸

دل چو جان می رفت جامه بر تن خود چاک زد
جامه ها را چاک اندر روز ماتم می زنند ۹

قدسیان هر دم ز سیلابِ سرشک دیده ام
طیلسان خویش را در آب زمزم می زنند ۱۰

ساکنان آستان عشق مانند جلال
از فراغت پشت پا بر ملکت جم می زنند ۱۱