شماره ۱۴۰ - ای ز رخ چون مه و زلف دراز

ای ز رخ چون مه و زلف دراز
صد درِ فتنه به جهان کرده باز ۱

الحق اگر ناز کند می رسد
آن قد و بالای تو بر سرو ناز ۲

هیچ کس از حال دل آگه نبود
اشک برون رفت و برون برد راز ۳

ای دل من همچو دهان تو تنگ
قصّه من چون سر زلفت دراز ۴

کی تو شکار من مسکین شوی
صعوه ندیدم که کند صید باز ۵

روز قیامت که بود گاه عرض
شیخ نماز آرد و عاشق نیاز ۶

پیش تو سر بر نکنم همچو چنگ
خواه مرا می زن و خوه می نواز ۷

شب همه شب بی رخ تو همچو شمع
کار من سوخته سوز است و ساز ۸

درد تو عمری ست که دارد جلال
چاره این عاشق مسکین بساز ۹