شماره ۱۵۴ - ای گلستان روی تو چون نوبهار خوش

ای گلستان روی تو چون نوبهار خوش
ما را به یاد عارض تو روزگار خوش ۱

گفتی که مرهمی بنهم بر جراحتت
دانی که خسته را نبود انتظار خوش ۲

ماننده قبا شده ام بسته تا شدم
در بند آنکه گیرمت اندر کنار خوش ۳

ای رفته تیغ عشق تو از جان برون روان
وی کرده تیر مهر تو در دل گذار خوش ۴

جان بر خطّ لطیف تو کردم روان فدا
از بهر آب سبزه شود در بهار خوش ۵

دل را بزن به ناوک هجران که خود مراست
از گلستان روی تو با نوک خار خوش ۶

جان پرور است گِرد مهت خطّ لاجورد
زان رو که سبزه باشد در نوبهار خوش ۷

چون من که دید عاشق شیدا که باشد او
با درد دوست همدم و با جور یار خوش ۸

با درد اندرون که نمی یابمش دوا
از سوز عشق گریه کنم زارزار خوش ۹

آمد دل جلال به پیشت امیدوار
در سایه جمال خود او را بدار خوش ۱۰