شماره ۱۶۶ - ای ز دوری رخت جامه صبرم شده چاک

ای ز دوری رخت جامه صبرم شده چاک
شخص عقلم شده در چنگ هوای تو هلاک ۱

در دو عالم اگرم هیچ نباشد سهل است
چون تو هستی اگرم هیچ دگر نیست چه باک ۲

ماه دیگر ز خجالت نزند خرگه حسن
کز فروغ رخ تو خیمه زند بر افلاک ۳

دست از دامن عشق تو ندارم هرگز
ور زند دست اجل دامن عمرم را چاک ۴

طرب و عشق نیامد ز من این هر دو برفت
که مرا بود دلی خسته و جانی غمناک ۵

بر محک غم عشقت همه دلها قلبند
زان که یک دل چو دل خویش نمی بینم پاک ۶

آه کاندر دل شوریده چه حسرت ماند
گر برد آرزوی روی تو با خویش به خاک ۷

چون ز خورشید رخت چشم خرد حیران ماند
کی تواند که کند دیده ز همّت ادراک ۸

کرد از غیر تو خالی دل پردرد جلال
بر گذرگاه تو حاشا که بماند خاشاک ۹