شماره ۱۷۵ - تو آفتاب بلندی و من چنین پستم

تو آفتاب بلندی و من چنین پستم
به دامنت چه عجب گر نمی رسد دستم ۱

قدح به دست حریفان باده پیما ده
مرا به باده چه حاجت که روز و شب مستم ۲

درون کعبه دل در شدم طواف کنان
درو هر آنچه به جز دوست بود بشکستم ۳

از آن زمان که تو برخاستی ز مجلس انس
به جست و جوی تو یک دم ز پای ننشستم ۴

ز بند زلف تو نگشاد جز پریشانی
مرا که از همه عالم دل اندرو بستم ۵

من از تجلّی حُسن تو گم شدم در خود
بسان ذرّه که با آفتاب پیوستم ۶

به هر دو پای مقیّد شدم به دام بلا
اگرچه بود گمانم که از بلا رستم ۷

نه صبر ماند و نه هوش و نه عقل ماند و نه دین
سعادتی ست که از دست دشمنان جَستم ۸

مگو جلال خردمند و عاقل است که نیست
اگر به عاشق و دیوانه خوانی ام هستم ۹