شماره ۲۰۱ - من بنده آن قامت و بالا و میانم

من بنده آن قامت و بالا و میانم
من عاشق و شوریده و شیدای فلانم ۱

من واله عیّاری آن نرگس مستم
حیران خرامیدن آن سرو روانم ۲

ای عمر گرامی! خبرت نیست که بی تو
عمری به چه خونابه دل می گذرانم؟ ۳

احوال مرا هر که در آفاق شنیدند
وان بخت ندارم که به گوش تو رسانم ۴

یک روز به بالین من خسته قدم نه
بنگر که ز تیمار فراقت به چه سانم ۵

نی صبر که بی روی تو یک دم بنشینم
نی بخت که در پهلوی خویشت بنشانم ۶

از شوق تو صد بوسه زنم بر دهن خویش
هرگاه که نام تو برآید به زبانم ۷

ابروی تو با غمزه خلایق چو ببینند
دانند که من کشته آن تیر و کمانم ۸

خواهم که درآییم من و تو به سماعی
تو دست برافشانی و من جان بفشانم ۹

از پرتو رخسار تو ای شمع جهانسوز
آتشکده ای ساخته ای بر دل و جانم ۱۰

جورت بکشم تا ز وجودم رمقی هست
ورتاب و توانم نبود تا بتوانم ۱۱

از من ببریدی و نه این بود امیدم
از عهد بگشتی و نه این بود گمانم ۱۲

مشنو که جلال از تو بپیچد سر مویی
یک موی تو بهتر ز همه ملک جهانم ۱۳