شماره ۱۴۳ - دل من چون به هوای سفری برخیزد

دل من چون به هوای سفری برخیزد
مشت خاکی است که از رهگذری برخیزد ۱

می‌شود دام هوا بهر گرفتاری او
زآشیانم اگر افتاده پری برخیزد ۲

بر زمین چون گذری گوشه چشمی می‌دار
شاید از راه تو صاحب‌نظری برخیزد ۳

پا مزن بر من دلسوخته زآن می‌ترسم
که ز خاکسترم آن دم شرری برخیزد ۴

پر مکرر شده خوب است که زین بعد فلک
بنشیند به زمین تا دگری برخیزد ۵

خوب‌رویان چو گلش بر سر خود جای دهند
هر که چون غنچه ز یک مشت زری برخیزد ۶

خبر از داغ دل لاله نداری قصاب
مگر از خاک تو خونین جگری برخیزد ۷