شماره ۳۱ - هر که شد بنده عشق تو ز خلق آزاد است

هر که شد بنده عشق تو ز خلق آزاد است
جانم آن لحظه که غمگین تو باشد شاد است ۱

الم و درد تو سرمایه روح و راحت
ستم عشق تو پیرایه عدل و داد است ۲

عشق تو شاه سراپرده ملک ازل است
کانچه فرمود بجان کیش و بجان منقاد است ۳

ز آتش عشق بسوز ای دل و خاک ره شو
زانکه جز شیوه عشق آنچه شنیدی باد است ۴

عمر باقی طلب از عشق که این چند نفس
که بر آنست حیات همه بی بنیاد است ۵

قدر خود را بشناس ای دل و ارزان مفروش
که وجودت شرف کارگه ایجاد است ۶

خسروان خاک رهش تاج سر خود سازند
هر که شیرین مرا شیفته چون فرهاد است ۷

رسم جانبازی عشاق بیاموز حسین
که در این شیوه ترا حسن رخش استاد است ۸