شماره ۴۲ - دوش از حضور تو دل ما خوش سرور داشت

دوش از حضور تو دل ما خوش سرور داشت
وز منظر تو چشم نظر باز نور داشت ۱

در کنج این خرابه دلم با تو ای پری
نی آرزوی روضه نه سودای حور داشت ۲

بر خدمت تو صحبت حور بهشت را
زاهد از آن گزید که عقلش قصور داشت ۳

چون دیده دید ماه جمالت زیاده شد
مهری که با تو جان ستمکش ز دور داشت ۴

از پرتو تجلی انوار عارضت
هم دیده روشنائی و هم دل سرور داشت ۵

شب تا سحر ز شام خط و صبح عارضت
خاطر همان حکایت موسی و طور داشت ۶

در حلقه های زلف پریشان دلکشت
تا بامداد حلقه دلها حضور داشت ۷

می یافت گوش جان من از صوت دلگشت
آن لذتی که نغمه صاحب زبور داشت ۸

امروز حاسدان تو در ماتمند از آنک
با تو حسین دلشده دوشینه سور داشت ۹