هوش مصنوعی: این متن عرفانی به توصیف حالات عاشقان و سالکان راه عشق الهی می‌پردازد. عاشقان با تجلی نور معشوق، دل را از غیر پاک کرده و در مسیر سعادت گام می‌گذارند. آنها با فداکردن نفس و گذشتن از تعلقات دنیوی، به وحدت و قرب الهی دست می‌یابند. شاعر از درد عشق و اشتیاق به معشوق حقیقی سخن می‌گوید و حالات مختلف عاشقان را در این مسیر توصیف می‌کند.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و استعاره‌های پیچیده است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر دشوار بوده و نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد.

شماره ۱۰۲ - عاشقان چون با خیال یار خود پرداختند

عاشقان چون با خیال یار خود پرداختند
خلوت دل را ز غیر دوست خالی ساختند ۱

هر دم از نور تجلی چهره ها افروختند
در سعادت بر سر عالم علم افراختند ۲

تا ز اکسیر سعادت مس خود را زر کنند
نقد دل در بوته ی سودای او بگداختند ۳

از جمال دوست ناگه عید اکبر یافته
تیغ قربان بر سر نفس بهیمی آختند ۴

حال این آشفتگان درد را از ما بپرس
کاندرین گوشه به ذکر دوست چون پرداختند ۵

گه چو عود از آتش هجر عزیزان سوختند
گه چو نی با شکر لبهای جانان ساختند ۶

منزل ادنای ایشان قاب قوسین آمده
اسب همت را چو در میدان وحدت تاختند ۷

چون دل پردرد ایشان تختگاه عشق شد
رخت غیر از گوشه ی خاطر برون انداختند ۸

نقد جان اندر قمارستان وحدت ای حسین
با حریف نرد درد عاشقی درباختند ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۲۷۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۰۱ - هر که را سلطان ما بیچارگی روزی کند
گوهر بعدی:شماره ۱۰۳ - سحرگه باد نوروزی چو از گلزار می آید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.