شماره ۲۲۰ - گر ماه من بتابد از بام تا بخانه

گر ماه من بتابد از بام تا بخانه
گردد جهانیان را پر آفتاب خانه ۱

از گلشن وصالش باد ار برد نسیمی
از شرم آب گردد گل در گلاب خانه ۲

مطلوب را چو هر جا باید طلب نمودن
زهاد و کنج مسجد ما و شراب خانه ۳

خلوتسرای دلبر خالی ز غیر باید
تا چند کنج دل را سازی کتابخانه ۴

گفتم که ساز خانه در چشم من چو مردم
گفتا کسی بسازد بر روی آب خانه ۵

ای از فروغ رویت پر آفتاب صحرا
ای از نسیم مویت پرمشک ناب خانه ۶

فراش شمع مجلس گوئی نشان که امشب
از تاب عارضت شد پر ماهتاب خانه ۷

با یاد تست دوزخ جان را مقام راحت
بی روی تست جنت دل را عذاب خانه ۸

تا آفتاب تابان از بام و در درآید
خواهد حسین کو را گردد خراب خانه ۹