شماره ۲۴۰ - دوش مرا رخ نمود دلبر روحانئی

دوش مرا رخ نمود دلبر روحانئی
داد بدست دلم سبحه سبحانئی ۱

من چو بفرمان او سبحه گرفتم بدست
برد ز من دین و دل از ره پنهانئی ۲

گشت دلم مست او جان شده پابست او
خورده هم از دست او باده جانانئی ۳

سوی من شه نشان کرد جنیبت روان
کرد در اقلیم جان غارت سلطانئی ۴

آن شه پر مکر و فن داشت خرابی من
تا بنهد از کرم گنج بویرانئی ۵

آه که از عشق دوست کین همه فتنه ازوست
عابد دیرینه شد عاشق رهبانئی ۶

کرد ز خود فانیم داد پریشانیم
برد مسلمانیم آه مسلمانئی ۷

سطوت عشق جلیل ساخته بی قال و قیل
خون دلم را سبیل بر خطر جانئی ۸

آه که از بیخودی من چه شغب ها کنم
گر نکند شاه من رسم نگهبانئی ۹

دوست چو آمد عیان رفت حسین از میان
عاریه دارد بدوش خلعت انسانئی ۱۰