شماره ۲۵۸ - حیف آیدم که چون تو نگار پریوشی

حیف آیدم که چون تو نگار پریوشی
گردد ندیم و همنفس دیو ناخوشی ۱

تا عالمی نسوزد از این آه آتشین
از خون دیده میزنم آبی بآتشی ۲

عشاق را بقامت تو دل همی کشد
چون قد تو ندید کسی سرو دلکشی ۳

سلطانیم نگر که همه شب بکوی تو
بالین ز خشت دارم و از خاک مفرشی ۴

تا دیده دل بروی تو آنخال عنبرین
دارم بسان زلف تو حال مشوشی ۵

من نیز بودم آدمی و عقل داشتم
دیوانه گشتم از غم چون تو پریوشی ۶

در روز حشر مست برآید حسین اگر
نوشد ز لعل تو می صافی بیغشی ۷