بخش ۱۴ - آغاز داستان رام و سیتا

شکر گفتار این شیرین فسانه
بدین آهنگ بسرود این ترانه ۱

که رایی بود اندر کشور هند
به زیر خاتمش بنگاله تا سند ۲

به شهر اود نامش راجه جسرَت
ز تختش آسمان می برد حسرت ۳

ز عدلش آتش و پنبه شده خویش
برادر خوانده خواندی گرگ را میش ۴

به دورش بس که گیتی بود خرّم
نمانده نام غم جز در سپرغم ۵

ز اقبالش جهان را عید نوروز
به بزم و رزم چون خورشید فیروز ۶

به فرمانش به بستان کرده بلبل
تغیر نام نا فرمانی از گل ۷

کشیده تیغ تیزش خنجر مهر
عقیم از فتنه گشته مادر دهر ۸

ز دست آرزو بخشش در آفاق
شکسته قدر زر چون رنگ عشاق ۹

گریزان آز از ملکش به فرسنگ
گرفتن کفر بود و خواستن ننگ ۱۰

به کام دولتش ناز و تمنّا
مراد همتش یک یک مهیا ۱۱

نکرده لیک بخت نوجوانش
چراغی روشن اندر خاندانش ۱۲

به صد جان آرزو می کرد فرزند
نمی شد نخل امیدش برومند ۱۳

ز نیسانش صدفها می شدی پر
نمی آمد به کف سر رشتۀ در ۱۴

ز بی اولادی خود داشت افسوس
که از اولاد ماند نام و ناموس ۱۵

ازان گویند عمرش جاودان باد
که عمر اندر حقیقت هست اولاد ۱۶