بخش ۱۶ - اندر احوال طفولیت رام

چو ماه رام را پرتو عیان شد
هلال عید ماه آسمان شد ۱

چو چشم دایه دید آن پارهٔ نور
بشسته در گلاب و مشک و کافور ۲

به صد جان جای کردش مهد زرین
دهانش از شیرهٔ جان ساخت شیرین ۳

پدر از دیدن او گشت خرسند
دعا بر تربیت افزود صد چند ۴

ببالیدن علَم شد سرو نوخیز
نیارستی برو دیدن نظر تیز ۵

ز ماه افزونی آن رشک خورشید
همی بالید در تن جان امید ۶

به نیسان گشت آن خورشید اقبال
چو ماه چارده در چارده سال ۷

به مکتب رفت علم و دان ش آموخت
عطارد را ز رشک خامه دل سوخت ۸

سلاح جنگ یک یک یاد می کرد
به تیر انداختن دل شاد می کرد ۹

به اندک مدت آن طفل جواندل
چه یک فنی، به هر فن گشت کامل ۱۰

چو جسرت را دل از اولاد شد شاد
به جا آورد شکرِ حق ز اولاد ۱۱

به کام بخت فارغ بال بنشست
به تخت جم به صد اقبال بنشست ۱۲