هوش مصنوعی:
متن دربارهٔ مولانا عبدالقادر است، عارفی که در جوانی از دنیا کناره گرفت و به عرفان و توحید پرداخت. او مرجع اهل کمال بود و آثار شعری از جمله مثنوی «محیط اعظم» و دیوانی مبسوط از خود به جای گذاشت. متن شامل اشعاری از او نیز هست که مضامین عرفانی و انسانی دارند.
رده سنی:
16+
متن حاوی مفاهیم عرفانی و فلسفی است که درک آنها به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارد. همچنین، برخی از ابیات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
بخش ۳۵ - بیدل دهلوی
نام شریفش مولانا عبدالقادر و نظیرش در عهد خود نادر. در آغاز شباب ازملازمت استعفا گزیده و در زاویهٔ خمول خزیده. به ترک و تجرید کوشید و بادهٔ توحید و معرفت نوشید. مرجع اهل کمال و ملجأ ارباب حال. در تحقیق یگانه و در تجرید مسلم اهل زمانه. مثنوی موسوم به محیط اعظم به زبان درویشان به بحر تقارب تخمیناً به قدر سه هزار بیت از ایشان دیده شده و دیوان مبسوطی نیز دارد. وفاتش در سنهٔ ۱۳۰۳ و این ابیات از آن جناب است:
۱
مِنْغزلیاته ۲
مقصد از هستی ما رنج و غم و آزار بود
ورنه در کنج عدم آسودگی بسیار بود ۳
با که گویم ور بگویم کیست تا باور کند
کان پریرویی که من دیوانهٔ اویم منم ۴
٭٭٭ ۵
آن کس که رموزدان چند و چون است
داند کابلیس از چه ره مطعون است ۶
آری هر کس که حضرت انسان را
مسجود نداند به یقین ملعون است ۷
مِنْغزلیاته ۲
مقصد از هستی ما رنج و غم و آزار بود
ورنه در کنج عدم آسودگی بسیار بود ۳
با که گویم ور بگویم کیست تا باور کند
کان پریرویی که من دیوانهٔ اویم منم ۴
٭٭٭ ۵
آن کس که رموزدان چند و چون است
داند کابلیس از چه ره مطعون است ۶
آری هر کس که حضرت انسان را
مسجود نداند به یقین ملعون است ۷
تعداد ابیات: ۴
۴۲۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:بخش ۳۴ - باباشاه عراقی
گوهر بعدی:بخش ۳۶ - بینوای بدخشانی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
