بخش ۹۷ - ظهیر اصفهانی قُدِّسَ سِرُّه

وهوظهیرالدین عبداللّه بن شرف الدین عمر شفروهی. شفروه از مضافات اصفهان صِیْنَتْعَن الحَدَثانِ است. تحصیل علوم معقول ومنقول نموده و طریق تحقیق فروع و اصول پیموده. محمد عوفی در تذکرهٔ خود تمجید وی کرده. غرض، از افاضل فضلاء دوران و از اماجد عرفای ذی شان عارف معارف لاهوت و سالک مسالک جبروت. متمکن مکان طریقت ومتوطن موطن حقیقت بوده. گاهی خیالِ نظم می‌فرموده. تیمّناً و تبرّکاً چند رباعی از آن جناب تحریر می‌شود: ۱

ای ذات شریفت بری از چون و چرا
رخشنده ز نور قدمت هر دو سرا ۲

تا چند چو چشم ای گرامی شب و روز
عالم به تو بینیم و نبینیم ترا ۳
٭٭٭ ۴

هر یوسف کوست با خود اندر چاه است
هر گرگ که بی خود است بر درگاه است ۵

آن کو همه را دیده یکی گمراه است
آن کس که یکی را همه دید آگاه است ۶
٭٭٭ ۷

تن ملحد و جان موحد آمد ز دو حد
این سوی احد گراید آن سوی لحد ۸

کی باشد و کی که آید از یار مدد
ملحد به لحد رسد موحد به احد ۹
٭٭٭ ۱۰

خاک درِ تو چو سرمه در دیده برم
وانگه به نظر پردهٔ افلاک درم ۱۱

تو با من و رحم نه که در من نگری
من با تو و زهره نی که در تو نگرم ۱۲
٭٭٭ ۱۳

ای دل ز دم ستور و دد بیرون شو
عاشق شو و از بندِ خرد بیرون شو ۱۴

چون گویندت ز نیک و بد بیرون شو
بیرون مشو از خود وز خود بیرون شو ۱۵