بخش ۱۱۷ - فقیر دهلوی عَلَیهِ الرَّحمةِ

اسمش میر شمس الدین و چون از بنی عباس بوده به میر شمس الدین الی عباسی شهرت نموده. تحصیل مراتب علمی در خدمت علمای شاه جهان آباد کرده و در فقه و کلام و حدیث، صاحب مایه و بلندپایه، با وجود فضایل، طالب خدمت درویشان و غالب اوقات در صحبت ایشان. آخرالامر از برکت معاشرت ایشان به ترک علایق و عوایق دنیوی گفته و ظاهراًوباطناً طریق طریقت پذیرفته ملبس به لباس فقر شده سیاحت نموده و درجات عالیه حاصل فرمود ودر نظم ونثر تألیفات دارند و در عروض و قافیه رسالات پرداخته‌اند. دیوانش هفت هزار بیت می‌شود. با علی قلیخان لگزی معاصر بوده. از اشعار اوست: ۱
مِنْغزلیّاتِه ۲

نیست ممکن که به یک شهر دو سلطان باشد
در دل هر که غم اوست غم عالم نیست ۳
٭٭٭ ۴

درد ما را چاره درد دیگر است
چون خمار می که از می می‌رود ۵
٭٭٭ ۶

یار در چشم و دیدنش مشکل
راه نزدیک و طی شدن دشوار ۷
٭٭٭ ۸

با آنکه پاره کردیم زنجیر عقل صد بار
زان زلف می‌توان بست ما را به تار مویی ۹
٭٭٭ ۱۰

اثر از هستیم نگذاشت فکر آتشین خویی
زسامانم چه می‌پرسی سری مانده است و زانویی ۱۱
رباعی ۱۲

در چشم کسی که صاحب عرفان است
واجب ظاهر به صورت امکان است ۱۳

زان گونه که حرف و صوت خیزد ز نفس
پیدایی ما از نفس رحمان است ۱۴