بخش ۶۶ - نیاز شیرازی

اسم شریفش آقا محمدرضا، خلف الصدق جناب شیخ المتأخرین آقا محمد هاشم ذهبی بود و در آغاز شباب از کسب علوم کامیاب گردید و چندی دبیری گزید. بعد ترک نمود و انزوا و آرام قبول فرمود و به عبادات شرعیه قیام و اقدام می‌کرد و به صحبت احباب به سر می‌آورد و جمعی از ارباب کمال و اصحاب جلال با وی انیس و جلیس بودند و در باغ و راغ با یکدیگر موافقت و مرافقت می‌نمودند. الحق در فنون کمالات نظماً و نثراً نهایت ربط داشت و گاهی در اعداد اوقاتی مصروف می‌کرد. غرض، به حسن خلق و تواضع و لطافت طبع و حدت ذهن و استقامت حال و اخلاق حمیده معروف بود و رشتهٔ مؤالفت فی مابین فقیر و وی مستحکم بود. آخر در سنهٔ ۱۲۳۴ وفات نمود. این چند بیت از اوست: ۱

آواز بود هر دو ولی فرق بسی هست
با نالهٔ جانسوز نی آهنگ جرس را ۲

ز یک خشت و گل آخر خانه کردند
چرا این کعبه آن بتخانه کردند ۳

چون خضر رهی نیست درین بادیه باید
ناچار به دنبال صدای جرس افتاد ۴

به کجا رهم به پایان رسد اندرین بیابان
که نه آگهم ز مقصد نه خبر ز راه دارم ۵

خالی به صدر صومعه دل دید جای او
بنهاد رخ به دیر مغان از قفای او ۶

از دیر و حرم باشدشان روی به مقصد
زاهد ز رهی، پیر خرابات ز راهی ۷