بخش ۶۵ - نظام کرمانی

و هُوَ زبدة العلما و قدوة العرفا مولانا احمدبن حاج عبدالواجد. والدش از علمای ربانی و از طلاب منهاج عرفانی بود. بعد از اینکه در فرزند خود حالات عالیه و مقامات متعالیه دید در طریقهٔ طریقت مرید پسر خود گردید. غرض، مولانا بعد از تکمیل کمالات دست ارادت به میرزا محمد حسین کرمانی متخلص به رونق داد و قدم در جادهٔ سلوک نهاد و به معارج بلند و مدارج ارجمند رسیده و جمعی از اهل زمان اخلاص و ارادت او را گزیدند و به حالات پسندیده فایض گردیدند. الحق مولانا مردی صاحب حال و حمیده خصال بود و فقیر مکرر به فیض صحبت او رسید. آخرالامر در کرمان در سنهٔ ۱۲۴۰ به ریاض رضوان خرامید. مزارش در خارج کرمان است و زیارتگاه مریدان است. گاهی مثنوی منظوم می‌فرموده. از اوست: ۱

گر شدیم از پیروان اولیا
در مصیبت‌ها و رنج و ابتلا ۲

این نه جای شکوه باشد نه گله
بل بود اقوم طریق عادله ۳

این مقام شکر جود پادشاست
پیروی کردن به مردان خداست ۴

ناشنیده کس درین دیر سپنج
که بدندی اولیا بی درد و رنج ۵

هرکه قربش بیش افزونش بلاست
مؤمنان را این نشانی از ولاست ۶

ما چو کاه هستیم ومهرش کهربا
جمله ما مجذوب او جذاب ما ۷

در حقیقت در تو می‌باشد عدو
هر که با ما دشمن است ای نور هو ۸