شمارهٔ ۳ - در هجو و نکوهش آصف الدوله و سایر سرداران قشون پس از شکست و فرار از جنگ روس

بگریز به هنگام که هنگام گریزست
رو در پی جان باش که جان سخت عزیزست ۱

جان است نه آن است که آسانش توان داد
بشناس که آسان چه و دشوار چه چیزست ۲

آن آهوی رم دیده که در یک شب و یک روز
از رود ز کم آمده تا دیزج و دیزست ۳

از رود ارس بگذر و بشتاب که اینک
روس است که دنبال تو برداشته ایزست ۴

سختم عجب آید که ترا با صدو ده توپ
رکضت به ستیز آمد و نهضت به سه تیزست ۵

بالله سپاهی که تواش پیش رو آئی
اسباب گریز است نه اصحاب ستیزست ۶

نه دشمن روس است و نه در جنگ و جهاد ست
بل تازه عروس است و پی جمع جهیزست ۷

ای خائن نان و نمک شاه و ولی عهد
حق نمک شاه و ولی عهد گریزست! ۸

پر گرد و غبار از چه شود حیف بود حیف
آن سنبل مشکین که به گل غالیه بیزست ۹

حاشا که توان آهن و پولاد بریدن
با دشنه مومین که نه تندست و نه تیزست ۱۰

آن صلح به هم برزن و از جنگ به در زن
نه مرد نبردست زنی قحبه و هیزست ۱۱

گوید که غلام در شاهنشهم اما
بالله نه غلام است اگر هست کنیزست ۱۲

آن پر خور کم دو که به یک حمله ببلعد
هریا بس و رطبی که به هر سفره و میزست ۱۳

بار و بنه را ریخته وز معرکه بگریخت
آن ظلم ببر بین که چه با عجز بریزست ۱۴

برگشته به صد خواری و بی عاری و اینک
باز از پی اخذ طمع دانک و قفیزست ۱۵

چون آن بچه کش... بدرد لوطی و فی الحال
باز از پی طعم و مزه جوز و مویزست ۱۶

در عز و غنا بین که به الف و به کرور است
در قدر و بها بین که نه فلس و نه پشیزست ۱۷

آخر به من ای قوم بگوئید کز این مرد
چیزی که ولی عهد پسندیده چه چیزست؟ ۱۸

نه فارس میدان و نه گردونه سوارست
نه صاحب ادراک و نه عقل و نه تمیزست ۱۹