شمارهٔ ۳۶ - قصیده ای است در نکوهش یکی از بزرگان

ایا شکسته سر زلف ترک تبریزی
شعار تو همه دل بندی و دلاویزی ۱

عبیر و عنبر بر مهر انور افشانی
عقیق و شکر بر مشک اذفر آمیزی ۲

گهی به سنبل آشفته برگ گل سپری
گهی به لاله نو رسته مشک تر، بپزی ۳

همی بغلطی بر لاله های بستانی
همی بگردی در سبزه های پالیزی ۴

به باغ و بستان باشی همیشه بامستان
چرا زصحبت نامحرمان نه پرهیزی؟ ۵

دو شوخ مستند آن هر دو ترک تیغ به دست
که کارشان همه خون خواری است و خون ریزی ۶

فغان ازین دوستم گر که فتنه شان بگذشت،
هزار مرتبه از فتنه های چنگیزی ۷

تو گوئی این دو نیاموختند در همه عمر
به جز : دو روئی ، و دزدی، و فتنه انگیزی ۸

غلام زلف و رخ شاهدان تبریزم
خلاف مصلحت زاهدان دهلیزی ۹

جماعتی متزهد که دام عام کنند،
صلاح و سبحه و سجاده و سحرخیزی ۱۰

ایا منافق معجب من از تو آن بینم
که دید جد کبارم ز عجب پرویزی ۱۱

تو خود برهنه، و بی برگ، و خوار باشی وزر
به خاک داری چون بوستان پائیزی ۱۲

اگر نه اجوف و مهموزی از چه داری ریش
به هر دو پهلو از ضغطه های مهمیزی ۱۳

تو خود چه چیزی؟ آخر چه کاره ای؟ که کنی
فغان و شکوه ز بیکاری، وز بی چیزی ۱۴

خدای داد به هر کس، هر آن چه لایق بود
نبایدت که به حکم خدا در آویزی ۱۵

تو خواه راضی باش ای عزیز، و خواه مباش
بلی، قضاست که وارونه می کند پیزی ۱۶

نه من که با تو به این چربی و به این نرمی
بگویم و تو، به آن تندی و به آن تیزی ۱۷

جزین که با تو بگفتم که: حیز و دزد مباش
چه کرده ام که به قصد هلاک من خیزی؟ ۱۸

برو بباش، چه باید مرا که پند دهم،
ترا به مهر، و تو با من به کینه بستیزی ۱۹

مگر نه نایب سلطان روزگار دهد،
سزای آن که کند دزدی، و کند حیزی؟ ۲۰

عدوی جاهش نوشد شراب زقومی
مدام دولت خواهش زلال کاریزی ۲۱