غزل ۳ - درین چمن چو گلی نشنود فغان مرا

درین چمن چو گلی نشنود فغان مرا
کجاست برق که بردارد آشیان مرا ۱

حدیث زلف تو از دل به لب چو می آید
بسان خامه سیه می کند زبان مرا ۲

زبس که مانده ز پروازم اندرین گلشن
ز نقش پا نشناسند آشیان مرا ۳

به زندگی ننشستی به پهلویم هرگز
مگر خدنگ تو بنوازد استخوان مرا ۴

چو شمع در ره باد صبا سبک روحم
نسیم وصل تواند ربود جان مرا ۵

ندیده کوچه ی زخمی که دل برون نرود
چو بر دلم گذر افتاده دلستان مرا ۶

چو نخل شعله به باغ جهان به یک حالم
نه کس بهار مرا دید نه خوان مرا ۷

زبس که نقش سیه چردگان به دل جا کرد
به تن سیاه چو رگ ساخت استخوان مرا ۸

کلیم وام کن از خامه همزبانی چند
که یک زبان نکند شرح داستان مرا ۹