غزل ۵ - ضعف طالع برده از من قوت تدبیر را

ضعف طالع برده از من قوت تدبیر را
بر نتابد از خرابی خانه ام تعمیر را ۱

گر چنین شاداب از خون شهیدان می شود
آب پیکان سبز خواهد کرد چو تیر را ۲

کی دگر از خانه ی چشمم قدم بیرون نهی
زآستانت بردم آنجا خاک دامن گیر را ۳

ما زقید او نمی خواهیم پا بیرون نهیم
و رنه در بازست دایم خانه ی زنجیر را ۴

هر نفس بی اختیار از سینه می آید به لب
ناله ی گرمی که آتش می زند تأثیر را ۵

چشم مستت شوخی و بی باکی از حد می برد
گرچه می بیند به فرق خویشتن شمشیر را ۶

انتظار ساغر از ساقی مکش دیگر، کلیم
فکر خود کن کس نمی ریزد به خاک اکسیر را ۷