غزل ۷ - لب فرو بستم زیان دارد زبان دانی مرا

لب فرو بستم زیان دارد زبان دانی مرا
چشم پوشیدم نمی زیبد عریانی مرا ۱

شانه و زلف تو بادی می دهد از جان من
بی تو زینسان در میان دارد پریشانی مرا ۲

نکته سنجی چیست عیب کس نفهمیدن بود
می کند فهمیدگی تعلیم نادانی مرا ۳

یک دو گامی از سر کویش سفر خواهم گزید
باز پس گر ناورد اشک پشیمانی مرا ۴

بندگی را در ره خدمت زبس شایسته ام
می شود داغ غلامی خط پیشانی مرا ۵

گرچه خوارم عزتم این بس که در بیع نیاز
می دهی خود را به من تا اینکه بستانی مرا ۶

گر چنین از بار غم خواهم فرو رفتن به خود
شمع سان آخر کند دامن گریبانی مرا ۷

از خرابی کس نمی گردد به گرد خانه ام
پاسبانی نیست مشفق تر ز ویرانی مرا ۸

روشناس ابر رحمت گشته ام از فیض او
عاقبت آمد به کار آلوده دامانی مرا ۹

گرم کردم جای خود در گوشه ی گلخن کلیم
کی دگر از جا برد تخت سلیمانی مرا ۱۰