غزل ۱۰ - تا یافتم رسایی دست کشیده را

تا یافتم رسایی دست کشیده را
آورده ام به چنگ مراد رمیده را ۱

عریان تنی خوشست ولی ذوق دیگرست
جیب دریده دامن در خون کشیده را ۲

کاری اگر ز صورت بی معنی آمدی
می بود دلبری خم زلف بریده را ۳

خاری اگر به پای طلب ناخلیده ماند
از سر مگیر راه به پایان رسیده را ۴

منکر شدن ز صحبت پنهان چه فایده
نتوان نهفت خون، لب لعل گزیده را ۵

آنجا که شمع روی تو افروخت باغبان
دامن زند چراغ گل نو دمیده را ۶

جایی که کار دانه کند قطره ی شراب
آرد به دام طبع ز عالم رمیده را ۷

در گردن هزار تمنا فکنده ای
ای شیخ شهر دست ز دنیا کشیده را ۸

اشک سبک عنان به رفیقان نایستاد
در ره به جا گذاشته رنگ پریده را ۹

این بخت بی تصرف ما رام خود نکرد
یک ره کلیم دلبر عاشق ندیده را ۱۰