غزل ۱۱ - نیلگون شد فلک از تیرگی اختر ما

نیلگون شد فلک از تیرگی اختر ما
گردد آئینه سیه تاب ز خاکستر ما ۱

بیکسانیم، گذاری بسر ما که کند
مگر از گریه گهی بگذرد آب از سر ما ۲

ایدل انگار که چون تیغ به بند افتادیم
بهتر آنست که ظاهر نشود جوهر ما ۳

نه تذرویم نه طاوس چه در ما دیدست
که پرد دیده دام از پی بال و پر ما ۴

روی گرمی چو نبینیم بکس وانشویم
نخل مومیم بجز شعله نچیند بر ما ۵

نشئه از باده ندیدیم و طرب از مستی
خاک محنت زده ای بود گل ساغر ما ۶

اشک اختر همه از دیده گردون بچکد
مصلحت نیست که دودی بکند مجمر ما ۷

پیش این جوهریانی که درین بازارند
قیمت رشته فزونتر بود از گوهر ما ۸

نیست دور از اثر طالع پست تو کلیم
که بچاه افتد اگر سیر کند اختر ما ۹