غزل ۱۷ - عزت دیگر بود در دامن صحرا مرا

عزت دیگر بود در دامن صحرا مرا
می گذارد هر کجا خاریست سردرپا مرا ۱

گر بمن خاشاک این دریا زند زخم پلنگ
از کسی چیزی بدل نبود حساب آسا مرا ۲

طره ات زین بیشتر بایست با من واشود
تیره روزم دوست می دارد دل شبها مرا ۳

گاه بادم می رباید، گاه آبم می برد
هر کجا شوریده ای دیدم برد از جا مرا ۴

مرگ را گر دشمنم، نی آرزوی زندگیست
می کند آخر کفن آلوده دنیا مرا ۵

می شکافد سینه ام را عاقبت همچون صدف
می دهد گر قطره ای میراب این دریا مرا ۶

شب هم از کسب کمال آسوده در بسترنیم
می دهد درس خموشی صورت دیبا مرا ۷

همتی ای خشکی طالع که زنجیر سرشک
دست و پایم بسته و سر داده در دریا مرا ۸

هم صفیری نیست خاموشم درین گلشن کلیم
بلبل باغ ظفرخان می کند گویا مرا ۹