غزل ۲۷ - من آن صیدم که آزادی هوس باشد مرا

من آن صیدم که آزادی هوس باشد مرا
از قفس گویم، نفس تا در قفس باشد مرا ۱

از پی راه فنا سامان ندارم، ورنه من
خویش را می سوزم ار یک مشت خس باشد مرا ۲

بر سراپای دلاویزت نمی پیچم چو زلف
قانعم زان هر دو لب یک بوسه بس باشد مرا ۳

بس که محنت بر سر محنت نصیبم می شود
بیم دام راه در کنج قفس باشد مرا ۴

گر سرم راهست سامانی همه سودای تست
نقد داغست ار به چیزی دسترس باشد مرا ۵

ترک سر کردم که از مردم نبینم دردسر
از نفس بیزارم ار یک هم نفس باشد مرا ۶

کار عالم گر همه آزار من باشد کلیم
ناکسم، ناکس اگر کاری به کس باشد مرا ۷