غزل ۲۶ - بر سر خود می کند ویران سرای دیده را

بر سر خود می کند ویران سرای دیده را
پختگی حاصل نشد اشک جهان گردیده را ۱

کی توانی ترک ما کردن که با هم الفتیست
طالع برگشته و مژگان برگردیده را ۲

دستگاه ما کجا شایسته ی تاراج اوست
غیرزانو نیست سامانی سر شوریده را ۳

کوه محنت سخت می کاهد مرا ساقی بده
باده ی تندی که بگدازد غم بالیده را ۴

در زمان تیره روزی دوست دشمن می شود
بی تو مژگان می زند دامن چراغ دیده را ۵

حاصل پرهیز زاهد نیست جز آلودگی
کرده پر خار تعلق دامن برچیده را ۶

در ترازوی صدف گوهر نگنجد از نشاط
با گهر همسر کنم گر نکته سنجیده را ۷

می کند تدبیر بخت بدمروت مانعست
سهل باشد چاره کردن دشمن خوابیده را ۸

نامه ات را قاصد آورد و نمی خواند کلیم
از دلش ناید که بردارد ز راهت دیده را ۹