غزل ۲۹ - بهر منزل فزون دیدم ز هجران زاری دل را

بهر منزل فزون دیدم ز هجران زاری دل را
خوشا حال جرس، فهمیده است آرام منزل را ۱

زشوق دوست زانسان چشم حسرت بر قفا دارم
که روهم گر به راه آرم نمی بینم مقابل را ۲

چمن را غنچه ی نشکفته بسیارست، می ترسم
که در گلزار ایران هم نبینم شادمان دل را ۳

اسیر هندم و زین رفتن بی جا پشیمانم
کجا خواهد رساندن پرفشانی مرغ بسمل را ۴

اگرچه هند گردابست امان از وی نمی خواهم
نگیرد دست استغنای من دامان ساحل را ۵

به امید صبوری از درش بار سفر بستم
خورند آری به امید دوا زهر هلاهل را ۶

به ایران می رود نالان کلیم از شوق همراهان
به پای دیگران همچون جرس طی کرده منزل را ۷