غزل ۳۰ - گل درین گلشن کجا دارد سر پروای ما

گل درین گلشن کجا دارد سر پروای ما
خار هم از سرکشی کی می رود در پای ما ۱

گر بمستی آرزوی ابر و باران می کنم
سنگ می بارد زابر پنبه بر مینای ما ۲

در شکست ما فراقت هیچ تقصیری نکرد
پرشکن مانند مکتوبست سرتاپای ما ۳

دیده بینائی بهای خاک راهت چون دهد
آب دریا دیده کم قیمت بود کالای ما ۴

سرفرازی همچو نقش ما نمی دانیم چیست
خاکساری می توان فهمید از سیمای ما ۵

سرکش و مغرور از رستای غیرت می رسم
برنخیزد خار دامن گیر از صحرای ما ۶

دامن از دریا چو برچینیم، کی خواهد رسید
آب این دریا به پست پای استغنای ما ۷

پستی ما در سر کوی تو خوش اوجی گرفت
نقش پا را عار میاید که گیرد جای ما ۸

چند ازین خواری تو خود خجلت نمی فهمی، کلیم
در زمین خواهد فرو شد سایه از بالای ما ۹