غزل ۳۸ - قرار می برد از خلق آه و زاری ما

قرار می برد از خلق آه و زاری ما
باین قرار اگر مانده بیقراری ما ۱

شویم گرد و بدنبال محملش افتیم
دگر برای چه روزست خاکساری ما ۲

خمار صحبت تو عقل و هوش از من برد
چه مستئی ز قفا داشت هوشیاری ما ۳

تو چون روی، بره انتظار دیده خلق
بهم نیاید چون زخمهای کاری ما ۴

بروی دشت اگر گردبادت آید پیش
ازو بپرس ز احوال بیقراری ما ۵

کدام بار غم از خاطری زیاد آید
که دهر ننهد بر دوش بردباری ما ۶

نمانده جان و دلی تا بیادگار دهیم
کلیم را ببر از ما به یادگاری ما ۷