غزل ۳۹ - با هر که بد شوی فکنی از نظر مرا

با هر که بد شوی فکنی از نظر مرا
منظور بودنی است بس است اینقدر مرا ۱

بوی گلست موی دماغ ضعیف من
ناصح مده ز صندل خود دردسر مرا ۲

اشکی ز دیده ای نچکاند حدیث من
شمعم که هست دود و دمی بی اثر مرا ۳

هر وقت هست قیمت من نقد می شود
گر می توان بهیچ ز دوران بخر مرا ۴

چون داغ گر بقدرشناسی شوم دچار
مشکل زدست اگر بگذارد دگر مرا ۵

طالع نگر که سبز شود هم زاشک من
خاری که دهر می شکند در جگر مرا ۶

چون شیشه شکسته بمیخانه وجود
لب از شراب کام نگردیدتر مرا ۷

سرمایه ای جز آبله و خار پای نیست
قسمت کنند راهزن و راهبر مرا ۸

تنها نیم کلیم چو پروانه تیره روز
چون شمع بهره نیست ز شام و سحر مرا ۹