غزل ۴۱ - ای ز بالای تو طوطی در کنار آئینه را

ای ز بالای تو طوطی در کنار آئینه را
وز گل روی تو سامان بهار آئینه را ۱

صبح را رشگ رخت افکنده است از چشم خویش
دیگر از خورشید ننهد در کنار آئینه را ۲

زلف دلبند تو چون حیران خود می بیندش
بخشد از هر حلقه چشم سرمه دار آئینه را ۳

در طریقت دل برنگ و بوی دادن ابلهیست
کس نمی آراید از نقش و نگار آئینه را ۴

قیمت روشندلان بنگر که در روز مصاف
شیر مردان حرزجان سازند چار آئینه را ۵

اینچنین کز رشک رویت دست بر سر می زند
می سزد گر کس نسازد دسته دار آئینه را ۶

دل مدام از گرد غمهای تو می بالد بخویش
در دیار عشق می باید غبار آئینه را ۷

برق حسنش نه همی بر خرمن ما زد کلیم
کرد خاکسترنشین چون ما هزار آئینه را ۸