غزل ۶۸ - دل از سر کوی تو اگر پای کشیده است

دل از سر کوی تو اگر پای کشیده است
باز آمدنش زودتر از رنگ پریده است ۱

ناصح هذیان گوید و ما را تب عشق است
مابسمل و او می طپد اینرا که شنیده است ۲

حال دل صدپاره که در نامه نوشتم
در یار اثر کرده که ناخوانده دریده است ۳

در جیب تفکر سر خود کرده فراموش
کس به ز جرس سر بگریبان نکشیده است ۴

مرغ دل ما را روش کاغذ باد است
بی رشته بپا از کف طفلان نپریده است ۵

در پیرهن طاقت گلها زده آتش
آن سبزه که شبنم ز در گوش تو دیده است ۶

خون در جگرم کرده رم طایر معنی
تا بر سر تیر قلم فکر رسیده است ۷

دانی عرق نقطه بروی سخن از چیست
بسیار بدنبال سخن فهم دویده است ۸

آن طفل که پرورده بدامان قناعت
گل راچو شکر خورده و از شیر بریده است ۹

خرسند بهیچست کلیم از چمن حسن
بر سر زده است آن گل وصلی که نچیده است ۱۰