غزل ۶۹ - عارف که جا بجز سر کوی فنا نساخت

عارف که جا بجز سر کوی فنا نساخت
جائیکه سیل راه ندارد سرا نساخت ۱

افلاک را بفکر من انداخت وصل او
کم بخت را سعادت بال هما نساخت ۲

در ملک زندگی دل بیشور عشق نیست
آری بدهر کس جرس بیصدا نساخت ۳

زان کوی پا کشیدم و رفتم ز یاد او
داروی ناگوار صبوری مرا نساخت ۴

عاشق که چشم حسرت او وقف آن لبست
تا داشت دسترس بنمک توتیا نساخت ۵

دانی کرا ز شیردلان، مرد گفته اند
آنرا که تنگدستی، بیدست و پا نساخت ۶

گفتم که دل بدست من آمد زترک عشق
دل کز تو شد جدا بمن بینوا نساخت ۷

شمشیر امتیاز جهان را برش نماند
یک جوهری درو خزف از هم جدا نساخت ۸

در روزگار تنگدلی عام شد کلیم
زانسان که شمع در دل فانوس جا نساخت ۹