غزل ۶۷ - ضعفم مدد ز قوت صهبا گرفته است

ضعفم مدد ز قوت صهبا گرفته است
دستم عصا ز گردن مینا گرفته است ۱

کلک قضا مداد خط سرنوشت ما
گوئی ز درد آتش سودا گرفته است ۲

این نه صدف زگوهر آسودگی تهیست
آهم خبر ز عالم بالا گرفته است ۳

تخم نهال سرد شود دانه های اشک
تا قامتش بچشم دلم جا گرفته است ۴

چیزیکه باز پس طلبند از جهان مگیر
عاقل همین کناره ز دنیا گرفته است ۵

دارم رهی به پیش که انگشت خارها
از من حساب آبله پا گرفته است ۶

صبحیست عارضت که دل از آب و رنگ آن
سامان اشگ ریزی شبها گرفته است ۷

زان برق حسن کافت هر گوشه گیر شد
آتش در آشیانه عنقا گرفته است ۸

غیر از زبان ندیده براه طلب کلیم
گر زانکه قطره داده و دریا گرفته است ۹