غزل ۷۴ - گردون در آتش از حسد جوهر منست

گردون در آتش از حسد جوهر منست
پرواز من بلندتر از اختر منست ۱

شبنم ببال جذبه خورشید می برد
کس را چه حد بستن بال و پر منست ۲

پامال و خاکسار و زهر باد بیقرار
نقش قدم براه وفا همسر منست ۳

سهلش مبین که سکه مردان همین بود
نقش حصیر فقر که بر پیکر منست ۴

سالک بمقصد از ره تجرید می رسد
در راه عشق رهزن من رهبر منست ۵

گر در غم تو بگذرد از سر چه فایده
خوناب دل که صندل دردسر منست ۶

از آتشی که در ته پایم نهاده شوق
اشکم بدیده سوخته چون اخگر منست ۷

از سایه می هراسم از آئینه می رمم
هر گه دو کس بهم رسد آن محشر منست ۸

بد نام فسق زاهد میخانه ام، کلیم
وز باده روزه دار لب ساغر منست ۹