غزل ۱۱۵ - بر دل ز بس غبار کدورت نشسته است

بر دل ز بس غبار کدورت نشسته است
بیچاره ناله در ته دیوار مانده است ۱

مرغ از قفس پرید و بفانوس شمع سوخت
دل همچنان بسینه گرفتار مانده است ۲

دل را تو بردی و غم دل همچنان بجاست
آئینه در میان نه و زنگار مانده است ۳

پرهیز چون نمی کند از خون عاشقان
چشم ترا سزاست که بیمار مانده است ۴

چون همنشین آن برو رو گشته آبله
شبنم در آفتاب چه بسیار مانده است ۵

سررشته هزار موافق ز هم گسیخت
ربط ردای شیخ بزنار مانده است ۶

از زور رعشه پنجه خورشید می برد
از باده گرچه دست من از کار مانده است ۷

باشد نشان پختگی افتادگی کلیم
آن میوه نارسست که بر دار مانده است ۸