غزل ۱۱۶ - منم که تنگدلی باغ دلگشای منست

منم که تنگدلی باغ دلگشای منست
بدستم آبله جام جهان نمای منست ۱

رسید همرهی بخت واژگون جائی
که هر که خاک رهم بود خار پای منست ۲

بدستگیری افلاک احتیاجی نیست
کلیم وقتم و افتادگی عصای منست ۳

بخاک و خون کشدم هر کجا که سرو قدیست
هر آن نهال که بالا کشد بلای منست ۴

چنینکه دیدن وضع زمانه جانکاهست
بدیده هرچه غبارست توتیای منست ۵

طبیب از عرق شرم نسخه ها را شست
ز بسکه منفعل از درد بیدوای منست ۶

ز بسکه موج غمم در میان گرفته کلیم
ز من کناره کند هر که آشنای منست ۷