هوش مصنوعی: این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که از مضامینی مانند عشق، جدایی، جنون، عقل، و مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی استفاده می‌کند. شاعر از تشبیهات و استعاره‌های زیبا مانند غنچه، یوسف، چاه، آینه، و شراب کهن برای بیان احساسات و اندیشه‌های خود بهره برده است.
رده سنی: 18+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، برخی از استعاره‌ها و تشبیهات ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده و نامفهوم باشد.

غزل ۱۱۹ - حالت از تنگی جا غنچه بکنج دهنست

حالت از تنگی جا غنچه بکنج دهنست
چکند، ساخته با گوشه خود بیوطنست ۱

پستی پایه چو غواص شگونست مرا
پر ز یوسف بود آن چاه که در راه منست ۲

چند در خانه اش آتش فتد از پرتو تو
زین ستم آینه در فکر جلای وطنست ۳

از جنونم بسوی عقل دلالت مکنید
گمشدن بهتر از آن ره که درو راهزنست ۴

روز محشر که نشانها زشهیدان طلبند
کشته تیغ تو آنست که خونین کفنست ۵

بکر معنی را، مشاطه سخن فهمانند
ناخن دخل بجا شانه زلف سخنست ۶

حسن و عشق از همشان نیست جدائی هرگز
آنقدر هست که آن یوسف و این پیرهنست ۷

جز نمک باری در قافله اشکم نیست
دیده ام تاجر کان نمک آن دهنست ۸

گرمی آخر شده در فکر باش کلیم
سخن تازه مگر کم ز شراب کهنست ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۲۵۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۱۸ - در کوره غم سوختنم مایه کامست
گوهر بعدی:غزل ۱۲۰ - بکامی خواهش ما مبتلا نیست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.