غزل ۱۲۱ - زلف تو که طفلان هوس را شب عیدست

زلف تو که طفلان هوس را شب عیدست
شامیست که آبستن صد صبح امیدست ۱

تا رفته، باو نامه ننوشته فرستم
یعنی که زهجران توام دیده سفیدست ۲

عاقل سر فرمان نکشد از خط ساغر
پیر است شراب کهن و عقل مریدست ۳

من مست بهشیاری چشم تو ندیدم
مدهوش ولی با همه در گفت و شنیدست ۴

از بس تنم از فرقت می در رمضان کاست
انگشت نماتر ز هلال شب عیدست ۵

ما تشنه یکقطره، تو سیلاب محیطی
ساقی قدح نیمه زلطف تو بعیدست ۶

سهلست کلیم از همه پیوند بریدن
چیزیکه بود مشکل ازو قطع امیدست ۷