غزل ۱۲۷ - ز بسکه سر زده مژگان او بدلها رفت

ز بسکه سر زده مژگان او بدلها رفت
حدیث شوخی و بیباکیش بهر جا رفت ۱

چگونه خاطر جمع از فلک طمع دارم
درین زمانه که جمعیت از ثریا رفت ۲

بدامن آمد و آسود بیقراری اشک
دگر چه شور کند سیل چون بدریا رفت ۳

متاع اشک اگرچه بخاک یکسان شد
بیاد قامت او کار ناله بالا رفت ۴

ز تیرگی که دگر پیش پا تواند دید
چو آفتاب ازین خانه دست بالا رفت ۵

دو بال طایر رعشه است هر دو پنجه من
ز کف چو لنگر رطل گران صهبا رفت ۶

ز یمن اشکم معمور شد بیابان ها
ز سیل گریه من شهرها بصحرا رفت ۷

کسی ثبات قدم در محبت دارد
که همچو سایه ات از جلوه تو بالا رفت ۸

بچرخ قاصد آهی روانه ساز کلیم
اگر علاج تو از خاطر مسیحا رفت ۹