غزل ۱۲۶ - تا بنام من زبان خامه ات گردیده است

تا بنام من زبان خامه ات گردیده است
از نگینم می رود بیرون ز بس بالیده است ۱

بر هوا می افکند هر دم کلاهی از حباب
قطره زین شادی که دریا حال او پرسیده است ۲

من که باشم کس چو من بیقدر یاد آورده ای
نامه از ننگ همین معنی بخود پیچیده است ۳

تا گشاد جبهه خلق ترا دیدست صبح
بر جهان و دستگاه تنگ او خندیده است ۴

سایه ام را عار می آید که افتد بر زمین
آفتاب التفاتت تا بمن تابیده است ۵

از تفاخر آنچنان سر را بگردون بریده ایم
کاسمان با ناخن ماه نواش خاریده است ۶

دیده را کز خاکپایت خواست گیرد توتیا
یک صفاهان سرمه کلک همتت ورزیده است ۷

تا سواد خط مشکینت بچشم جا گرفت
مردمک چون خط باطل بر بیاض دیده است ۸

کی بود یارب که آیم دولت پابوس تو
همچو نام خود که پای خامه ات بوسیده است ۹

در فراقت جان غم فرسوده ای دارد کلیم
گر به پای قاصدت نفشاند ادب ورزیده است ۱۰