غزل ۱۲۹ - توبه کردم مستی از چشم بتان افتاده است

توبه کردم مستی از چشم بتان افتاده است
تاک را هم از خزان آتش بجان افتاده است ۱

دست تاکش بشکند گر بر در عیشست قفل
کز چنین سر پنجه پهلوان افتاده است ۲

شیشه کی باشد که در پیشت دلی خالی کند
شکوه ها دارد چو ساقی سر گران افتاده است ۳

بوی خون آید از آن راهی که ما سر کرده ایم
نقش پا هر گام چون برگ خزان افتاده است ۴

در زبانها گفتگو گم کرده راه از تیرگی
هر کجا حرفی ز بختم در میان افتاده است ۵

فصل گل رفت و سر از زانوی گلبن برنداشت
غنچه پنداری بفکر آندهان افتاده است ۶

کاهش غیرت ز مو باریکتر دارد مرا
بر زبانها تا حدیث آنمیان افتاده است ۷

حاصل دنیا بچشمم چون درآید، جا کجاست
اشک اینجا کاروان در کاروان افتاده است ۸

شد کلیم آوازه اش از صبح عالمگیرتر
تا چو شمع صبحگاهی از زبان افتاده است ۹