هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌ها و رنج‌های دیار کشمیر می‌پردازد. شاعر از طبیعت بکر کشمیر، مانند گل‌ها، جویبارها و سبزه‌زارها یاد می‌کند، اما در عین حال به درد و رنج مردم این سرزمین نیز اشاره دارد. تصاویری مانند 'داغدار کشمیر' و 'غبار کشمیر' نشان‌دهنده‌ی رنج و محنت این دیار است.
رده سنی: 16+ این شعر دارای مضامین عمیق اجتماعی و عاطفی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، برخی از اشارات انتقادی و تلخ ممکن است نیاز به درک بالاتری از مسائل سیاسی و تاریخی داشته باشند.

غزل ۱۳۰ - شمیم خلد، گدای دیار کشمیرست

شمیم خلد، گدای دیار کشمیرست
شکفتگی گل خار بهار کشمیرست ۱

لب پیاله ز تبخال رشک می سوزد
که نشئه وقف لب جویبار کشمیرست ۲

اگرچه مایه دلبستگیست قامت سرو
عنان هوش بدست چنار کشمیرست ۳

بزیر پنبه ابر آسمان از آن گم شد
که پای تا بسرش داغدار کشمیرست ۴

صفای سبزه اش از عمر خضر می گذرد
خضر زچشمه خویش آبیار کشمیرست ۵

بدیده خاصیت کیمیا دهد لیکن
بچشم آنچه نیاید غبار کشمیرست ۶

براه جاده نتوان شناخت از جدول
چه آبهاست که بر روی کار کشمیرست ۷

گذشتی از لب ساقی گلعذار کلیم
خنک چو توبه می در بهار کشمیرست ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۲۳۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۲۹ - توبه کردم مستی از چشم بتان افتاده است
گوهر بعدی:غزل ۱۳۱ - اگر ز هستی ما نام بینشانی هست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.