غزل ۱۳۲ - هنوز طره او تا کمر نیامده است

هنوز طره او تا کمر نیامده است
ز پیچ و تاب رگ جان خبر نیامده است ۱

باعتماد، سرین را بآن کمر مسپار
که مور خازن تنگ شکر نیامده است ۲

همه حکایت مردم گیا فسانه شمار
گیاه مردمی از خاک بر نیامده است ۳

بجلوه گاه تو هر دل که رفت، از خود رفت
دگر کسی بوطن زین سفر نیامده است ۴

دعا ز عالم بالا همین خبر دارد
که تیر ناله یکی کارگر نیامده است ۵

چرا بگرد بناگوش تو همی گردد
اگر بپای گهر رشته بر نیامده است ۶

ز جور مادر ایام ترشرو منشین
خیال کن که زپشت پدر نیامده است ۷

برشوه داد پر و بال خود خدنگ ترا
بچشم دام تو مرغ دگر نیامده است ۸

چگونه عیش برد ره بخانه تو کلیم
باین خرابه چو یار دگر نیامده است ۹